عالیه لطفیان در تعریف بحران گفت: بحران می‌تواند هر وضعیتی باشد که امنیت روانی یا جسمی کودک را تهدید کند؛ مثل مرگ عزیزان، جدایی والدین، بلایای طبیعی، جنگ یا حتی تغییرات ناگهانی در خانه و مدرسه. مهم‌ترین نکته این است که کودک توان درک و کنترل شرایط را ندارد، بنابراین نیاز به همراهی و آرامش والدین دارد.  وی افزود نخستین وظیفه والدین حفظ آرامش خودشان است. کودک به شدت از حالت والدین تقلید می‌کند؛ اگر شما مضطرب باشید، او چند برابر اضطراب شما را تجربه می‌کند. با صدایی آرام و بدون قضاوت، به او اطمینان دهید که در کنارش هستید و تنها نیست. لمس مهربانانه یا در آغوش گرفتن، بسیار کمک‌کننده است.  این کارشناس سلامت روان افزود گاهی نیاز است توضیحاتی بسته به سن کودک به او داد کودکان زیر هفت سال نیاز به توضیح ساده و صادقانه دارند، نه جزئیات ترسناک یا مبهم. مثلاً اگر زلزله‌ای رخ داده، بگویید: «زمین تکان خورده، ولی حالا امنیم و مامان و بابا مراقب تو هستن.» اما پنهان‌کاری یا دروغ گفتن باعث از بین رفتن اعتماد می‌شود. همیشه حقیقت را با زبانی قابل فهم و همراه با اطمینان خاطر بگویید.  لطفیان بیان کرد گاهی پس از بحران کودک دچار سکوت و یا پرخاش می شود ،این واکنش‌ها طبیعی هستند و کودک هنوز در مرحله‌ی پردازش احساسات است. والدین نباید فوراً انتظار بازگشت به حالت عادی داشته باشند، بلکه باید فضای ابراز احساسات را ایجاد کنند؛ نقاشی، بازی یا قصه‌گویی ابزارهای خوبی هستند تا کودک احساسش را غیرمستقیم بیان کند.  وی با تاکید بر ایجاد حس امنیت در کودکان گفت: سعی کنید برنامه‌های روزمره، مثل ساعت خواب و وعده‌های غذایی، طبق روال معمول ادامه یابد. هر نشانه‌ای از استمرار زندگی، برای ذهن کودک پیام امنیت دارد. گذشته از این، ارتباط فیزیکی (در آغوش گرفتن، تماس چشمی، گفت‌وگوهای آرام در زمان‌های ثابت روزانه) اهمیت حیاتی دارد.  عالیه لطفیان در پایان خاطرنشان کرد کودک بیشتر از هر توضیحی، به حضور آرام و معتبر والدین نیاز دارد. گوش دادن بی‌قضاوت و همراهی صبورانه، خودش بزرگ‌ترین درمان است. حتی اگر پاسخ همه‌ی پرسش‌ها را ندارید، همین که در کنارش بمانید و بگویید می‌فهمم نگران شدی، معجزه می‌کند.